PARIS BERLIN CARAVAN STOOMT DOOR

De tour Paris_Berlin dendert, Na een geweldige première in het Delamar, met sneltreinvaart door het land.  Veel zalen zijn uitverkocht. De reacties zijn lovend en overweldigend. Daar is Ellen, haar Magpie Orchestra en crew enorm trots op.

In onze agenda vind u alle nog komende shows.

Recensie JACQUES J. D’ANCONA – Nieuws blad van het Noorden

 Ellen ten Damme en de exercitie van wederzijdse liefde (★★★★)

 

Ellen ten Damme op reis in de tijd. Hoe ver gaat ze en wie krijgt ze mee op een glashelder gedefinieerde tour van zeventig concerten met klassiekers?

Ten Damme is op missie om ons vocaal te gidsen. Terug naar de jaren twintig van de vorige eeuw en via via naar deze tijd. Fors qua montage; geraffineerde arrangementen schragen een orkest met kwaliteitsmuzikanten. Inderdaad, je kon het vermoeden: ze kan een geweldige strot openscheuren, maar legt haar prioriteit bij bedachtzame vertolkingen. Een surplus van aanwezigheid staat haar niet in de weg. In Paris Berlin kent ze haar zorgplicht ten aanzien van alles wat muziek is.

Motto

Je veux de l’amour is een van haar motto’s. Hoewel, het proces verloopt op basis van wederzijdse aanhankelijkheid. De liefde die ze hartstochtelijk begeert, krijgt ze terug van de zaal, zonder dat ze het publiek verwent met opgeklopte meezingers. Ellen ten Damme pakt het bovendien schrander aan. Ze vergooit zich niet aan gemakzuchtige glamour, aan slappe showmomenten of eindeloze, flauwe klets-praatjes.

Even flaneert ze op een loopband, perst er in de tweede akte nog snel een handstand uit, maar haar programma staat in de traditie van het chanson: (Parijs en omstreken) en het Duitse lied (Berlijn). Als ze Milord zingt en Non je ne regrette rien is ze in staat er een eigen interpretatie aan te verbinden en tegelijkertijd de indruk te vestigen dat Edith Piaf er haar goedkeuring aan heeft verleend.

Vlekkeloos

Het onvergetelijk mooie Les feuilles mortes (Barbara) ruist van subtiliteit, evenals Lili Marleen (Marlene Dietrich) en het onontkoombare Ich hab noch einen Koffer in Berlin (Hildegard Knef). Ze beseft dat er andere stukken bestaan – zoals van Nena en Nina Hagen – die smeken om contrasten van heftigheid. Wat daarnaast helpt, is dat zij als Nederlandse het Frans en het Duits nagenoeg vlekkeloos in haar uitspraak deponeert.

Een lange, bochtige internationale carrière ligt ten grondslag aan haar status. Dit merk je als ze voor het gesloten gordijn zonder begeleiding de tweede akte opent. Ellen ten Damme beheerst het repertoire dat ze gekozen heeft en het orkest volgt haar gedreven. Voor de pauze programmatisch strak, daarna meer met bandeloze vluchtigheid. Dit concert mag je een exercitie noemen. Overgangen tussen de nummers smeedt ze met geestige terzijdes en een enkele medley dient om favoriete nummers een interessante schuilplaats te garanderen. Het valt haar niet te verwijten dat ze niet alleen haar buigzame stemmiddelen inzet, maar ook naar de gitaren en de viool grijpt en de ‘zingende’ zaag klankrijk strijkt.

Verdwijnen

Unbeschreiblich weiblich. In de finale volgt de totale opruiming van het toneel. De muzikanten breken de set af en samen verdwijnen ze in de coulissen… Een uitbundig boeket bloemen lacht haar toe in de kleedkamer.

Muziek